Πασχαλιάτικες ιστορίες και παροιμίες

«Όσα μύθια, όλα αλήθεια» λέει συχνά ο σοφός λαός μας που με την πλούσια και ζωηρή φαντασία του ευτράπελες πράξεις και λόγια ανθρώπων τα έκανε παροιμίες, πολλές φορές πολύ διδακτικές. Για παροιμίες και παροιμιώδεις φράσεις που σχετίζονται με το Πάσχα θα κάνουμε λόγο, παραθέτοντας και το περιστατικό απ΄ όπου προήλθαν για να γίνουν περισσότερο πιστευτές. Πηγή μας η αστείρευτη λαϊκή παράδοση, όπως αυτή προφορικά ή γραπτά διασώζεται. Το Πάσχα, η μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης, κατέχει την υψηλότερη θέση στην ελληνοχριστιανική λατρεία και η Εβδομάδα των Παθών και η Ανάσταση του Κυρίου γιορτάζονται ακόμη με κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια, ιδιαίτερα στην ελληνική ύπαιθρο.

               

Καθώς δείχν΄ η κολοκύθα ούτε φέτος, ούτε τ΄ χρόν΄ θάχουμε Πάσχα.

  

Ένας λένε, αγράμματος παπάς σε κάποιο ορεινό χωριουδάκι  της Ρούμελης την Κυριακή της Αποκριάς, για να μη χάσει το λογαριασμό της ημέρας του Πάσχα, σοφίστηκε το εξής: Πήρε μια άδεια νεροκολοκύθα κι έριξε μέσα πενήντα σπόρια καλαμποκιού, όσες δηλαδή είναι και οι μέρες της Σαρακοστής. Κάθε μέρα που περνούσε έβγαζε και πετούσε κι από ένα σπόρο. Την ημέρα που θα τέλειωναν τα σπόρια θα ήταν η Κυριακή του Πάσχα. Οι χωρικοί, αγράμματοι κι αυτοί, ρωτούσαν κάπου κάπου τον παπά πόσες μέρες υπολείπονται μέχρι τη Λαμπρή. Αυτός για καλό και για κακό πήγαινε κρυφά, μέτραγε τα σπόρια της κολοκύθας κι έδινε τη σωστή απάντηση. Κάποια μέρα, στα μισά περίπου της Σαρακοστής, η παπαδιά ψάχνοντας το ταβάνι του σπιτιού βρήκε την κολοκύθα αναμερισμένη. Βλέποντάς τη που είχε μέσα καλαμπόκι νόμισε πως ο παπάς το έβαλε για σπόρο. Διάλεξε κι αυτή λοιπόν κάμποσα χοντρά σπόρια και γέμισε την κολοκύθα. Την άλλη μέρα το πρωί, όταν πήγε ο παπάς για το καθιερωμένο μέτρημα, έμεινε κόκαλο. Νόμισε πως ο θεός για να τους τιμωρήσει έκανε αυτό το θαύμα ώστε να συνεχιστεί η νηστεία της Σαρακοστής. Και όταν πλέον τον ρωτούσαν για το υπόλοιπο των ημερών αυτός απαντούσε με ιερό φόβο:

                

«Καθώς δείχν΄ η κολοκύθα ούτε φέτος, ούτε τ΄ χρόν΄ θάχουμε Πάσχα».

                           

Θυμάται η γριά τον τριήμερο μαύρο χορό απ΄ κάνει.

Στα παλιά χρόνια στα χωριά μας, αλλά και σήμερα ακόμη, πολλοί νηστεύουν όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Ειδικότερα όμως τότε κάθε βδομάδα, από την Τετάρτη το πρωί μέχρι την Παρασκευή νήστευαν απ΄ όλα. Δεν έβαζαν τίποτα στο στόμα τους παρά μονάχα νερό. Την Παρασκευή, μετά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων, οι πιστοί παίρνοντας το αντίδωρο από το χέρι του παπά διέκοπταν την αυστηρή νηστεία ως την άλλη Τετάρτη. Αυτές οι τρεις μέρες Τετάρτη ,Πέμπτη, Παρασκευή, των επτά εβδομάδων της Σαρακοστής αποτελούσαν το τριήμερο της αυστηρής νηστείας. Στο τριήμερο μάλιστα της μεγάλης Εβδομάδας έπιναν ξίδι ανακατεμένο με καπνιά σε ανάμνηση «της χολής και του όξους» που ήπιε ο Χριστός πάνω στο Σταυρό. Κάποτε στο χορό της λαμπρής χόρευε και μια γριά καρδαμωμένη πια απ΄ το πασχαλινό αρνί. Όταν ήρθε η σειρά να σύρει το χορό οι κουτσομπόληδες την πείραζαν, έτσι για το καλό της ημέρας: «Θυμάται η γριά τον τριήμερο μαύρο χορό απ΄ κάνει».

                             

Των αγγέλων ο δήμος κατεπλάγην …ο Μήτρος.

  

Το αναστάσιμο τροπάριο «των αγγέλων ο δήμος κατεπλάγην ορών σε» έψελνε τα χρόνια εκείνα ο παπάς την Κυριακή του Πάσχα με την πάσα μεγαλοπρέπεια σε κάποιο μικρό χωριό της ορεινής Φθιώτιδας. Την άλλη μέρα μια αγράμματη χωρική τον συνάντησε και του λέει με παράπονο: «Ικιόν το Δήμο τσ΄ Αγγέλως τον άγιασες στα διαβάσματα. Σι άκουσα σήμερα να λες τσ΄ Αγγέλως ου Δήμους κι τσ΄ Αγγέλως ου Δήμους. Δε λες τίποτα και για του δόλιου του δ΄κό μ΄ του Μήτρου. Να τον φ΄λάει η Παναούλα από πάσα κακό ικεί π΄ γυρνάει  μέρα τσ΄ στράτες και τα ρ΄μάνια;»

  

Ο παπάς κατάλαβε πως η Μήτραινα παρεξήγησε τα λόγια του τροπαρίου. Γι΄ αυτό της υποσχέθηκε- αγράμματος γαρ κι αυτός- πως θα μνημονεύει στο μέλλον τακτικότατα και το Μήτρο, αφού η Μήτραινα προθυμοποιήθηκε να του πηγαίνει τακτικά τις μεγαλύτερες και πιο περιποιημένες λειτουργιές. Έτσι την άλλη Κυριακή ο παπάς κελαηδούσε το τροπάρι στον Όρθρο, προσαρμοσμένο βέβαια στον καημό της Μήτραινας: «Των αγγέλων ο δήμος κατεπλάγην …ο Μήτρος».

(Από τη συλλογή του Σεραφείμ Τσιτσά)

Πηγή> http://www.bkanellos.com

Υπάρχει σωτηρία για εκατομμύρια αρσενικά κοτοπουλάκια;

 

Πρακτικά άχρηστοι στη βιομηχανία κοτόπουλων, εκατομμύρια αρσενικοί νεοσσοί θανατώνονται και πολτοποιούνται κάθε μέρα λίγα λεπτά μετά την εκκόλαψή τους. Μια νέα τεχνική που τελειοποιείται στο Πανεπιστήμιο της Δρέσδης υπόσχεται τώρα να δώσει τέλος στη μαζική σφαγή.

Οι κόκορες είναι γενικά ανεπιθύμητοι στην πτηνοτροφία επειδή δεν δίνουν αβγά και το κρέας τους έχει περιορισμένη ζήτηση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αρσενικά κοτόπουλα συνθλίβονται μέχρι θανάτου ή οδηγούνται σε περιστρεφόμενους βιομηχανικούς καταστροφείς -τα ματωμένα υπολείμματα χρησιμοποιούνται στη συνέχεια ως ζωοτροφή.

Στη Γερμανία, ο υπουργός Γεωργίας Κρίστιαν Σμιντ έχει υποσχεθεί ότι η αμφιλεγόμενη και κατά πολλούς βάρβαρη πρακτική θα σταματήσει να εφαρμόζεται από το 2017, επισημαίνει το Γαλλικό Πρακτορείο.

Το θέμα είχε εξάλλου απασχολήσει και γάλλους βουλευτές έπειτα από τη διαρροή ενός φρικτού βίντεο από γαλλικό πτηνοτροφείο.

Για να αλλάξει όμως η κατάσταση πρέπει να βρεθεί τρόπος αναγνώρισης του φύλου των νεοσσών πριν από την εκκόλαψή τους, πριν ακόμα και από την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος.

Στο Πανεπιστήμιο της Δρέσδης, ο αναλυτικός χημικός Γκέραρντ Στάινερ δηλώνει ότι κάθε εβδομάδα δέχεται τηλεφωνήματα από το υπουργείο και ενημερώνει τους υπεύθυνους για την πρόοδο των ερευνών.

Η μέθοδός του βασίζεται σε όργανα φασματοσκοπίας για την αναγνώριση του φύλου μόλις λίγες μέρες μετά τη γονιμοποίηση του αβγού.

Το αβγό βγαίνει προσωρινά από τον επωαστήρα και οι ερευνητές χρησιμοποιούν λέιζερ για να ανοίξουν μια μικρή οπή στο κέλυφος και να φωτίσουν το εσωτερικό του αβγού. Μέσα από αυτήν την τρύπα, το φασματοσκόπιο μπορεί να εξετάσει τα αγγεία που αναπτύσσονται στον κρόκο και να μεταδώσει τις μετρήσεις σε έναν υπολογιστή, εκπαιδευμένο να μαντεύει το φύλο του εμβρύου.

Τα αρσενικά έμβρυα απορρίπτονται και καταλήγουν σε ζωοτροφές, ενώ τα θηλυκά μεταφέρονται πίσω στο εκκολαπτήριο, αφού πρώτα καλυφθεί με γύψο η τρύπα στο κέλυφος.

Σε αυτή τη φάση η μέθοδος προσφέρει ακρίβεια 95% στην αναγνώριση του φύλου και θα μπορούσε να αυτοματοποιηθεί πλήρως, αναφέρει ο Δρ Στάινερ στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Δύο εταιρείες συμμετέχουν στο ερευνητικό πρόγραμμα, ενώ μια νεοσύστατη εταιρεία στη Δρέσδη αναπτύσσει μηχανές που θα μπορούν να αναλάβουν τη διαδικασία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το διαβάσαμε στο: In.gr

Ντολμαδάκια:Ενα πολυαγαπημένο φαγητό σε όλη την Ελλάδα.

Την Μεγάλη Τρίτη συνηθίζεται σε όλα τα νοικοκυριά της χώρας να μαγειρεύουν ντολμαδάκια.Ισως απο τα ελάχιστα "πράσινα" φαγητά που αγαπούν ακόμα και τα παιδιά.Οι παραλλαγές του συγκεκριμένου φαγητού είναι πολλές αλλά το γευστικό αποτέλεσμα σε όλες τις συνταγές παραμένει...αξιοθαύμαστο!!
Βασικό υλικό είναι τα αμπελόφυλλα.Τα συγκεντρώνουμε παντα την άνοιξη όταν πρέπει να ελαφρώσουμε το αμπέλι απο τα πολλά φύλλα και τις περιττές κλιματίδες και επιλέγουμε τα πιό τρυφερά.Τα πιό κατάλληλα φύλλα για τα ντολμαδάκια θεωρούνται αυτά που προέρχονται απο σουλτανί αμπέλια.Συγκεντρώσαμε μερικές συνταγές για τις πιό νέες νοικοκυρές και ελπίζουμε να έχετε ένα ωραιώτατο γευστικό αποτέλεσμα.

Ντολμαδάκια γιαλαντζί με αμπελόφυλλα

Η παραδοσιακή συνταγή για ντολμάδες, που έφτιαχναν οι γιαγιάδες μας, που είχαν έρθει απ᾿ την Πόλη.
Στην κανονική συνταγή, πάνε κουκουνάρια και σταφίδες, αλλά επειδή σ᾿ εμάς δεν αρέσουν, τις αφαιρέσαμε. 
Ένα καταπληκτικό φαγητό, νηστίσιμο ή με κιμά καιαυγολέμονο, που θα σας
ανταμείψει για τον κόπο σας.

Ντολμαδάκια γιαλαντζί με αμπελόφυλλα
            
Υλικά   
     
•    60 - 70 τρυφερά αμπελόφυλλα (250 γρ. περίπου)
•    2½ φλυτζ. τσαγιού ρύζι καρολίνα
•    2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
•    2 ματσάκια κρεμμύδια χλωρά σε ροδέλες
•    1 ματσάκι άνηθο
•    ½ ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
•    5 - 6 φύλλα δυόσμο
•    1½ φλυτζ. τσαγιού ελαιόλαδο
•    2 λεμόνια (το χυμό τους)
•    αλάτι - φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Εκτέλεση

Αν έχουμε φρέσκα αμπελόφυλλα, τα ζεματάμε για 2' - 3' σε βραστό, αλατισμένο νερό, κι έπειτα τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σ᾿ ένα μπολ με κρύο νερό. Όταν τα ζεματίσουμε όλα, τα στραγγίζουμε σ᾿ ένα τρυπητό και αφαιρούμε με ένα κοφτερό μαχαιράκι, τα κοτσάνια και τυχόν χοντρά νεύρα, που μπορεί να έχουν κάποια απ᾿ τα φύλλα μας.
Αν έχουμε δικά μας αμπελόφυλλα σε άλμη, κατεψυγμένα ή κονσέρβας, τα βγάζουμε από το βάζο ή τη σακούλα, τα βάζουμε σε τρυπητό, τα ξεπλένουμε με κρύο νερό και τ᾿ αφήνουμε να στραγγίσουν καλά. Σε μια κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά, ζεσταίνουμε το ½ φλυτζάνι λάδι και σοτάρουμε όλα τα κρεμμύδια, για 3' - 4', μέχρι να γυαλίσουν.
Στη συνέχεια, ρίχνουμε μέσα το ρύζι, πολύ καλά πλυμένο και στραγγισμένο, ανακατεύουμε για 1' - 2' να λαδωθεί καλά, ρίχνουμε 2 κούπες νερό, κι ανακατεύουμε. Το βράζουμε σε μέτρια θερμοκρασία για 4' - 5', το αποσύρουμε από τη φωτιά, το σκεπάζουμε με καθαρή, βαμβακερή πετσέτα, και το καπάκι της κατσαρόλας. Το αφήνουμε να σταθεί, τουλάχιστον 10'. Στη συνέχεια, αδειάζουμε την κατσαρόλα με το ρύζι, στο μπολ με τα μυρωδικά, αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε.
Παίρνουμε ένα - ένα τα αμπελόφυλλα, στην παλάμη μας ή σε ξύλο κοπής, (με τα νεύρα προς τα πάνω και την γυαλιστερή πλευρά προς τα κάτω), βάζουμε στο κέντρο 1 κουταλιά γέμιση, διπλώνουμε τα πλαϊνά προς τα μέσα και κλείνουμε τυλίγοντας ρολαριστά τον ντολμά.
Στρώνουμε τον πάτο της κατσαρόλας με αμπελόφυλλα, (χρησιμοποιούμε τα σχισμένα και σπασμένα φύλλα), τοποθετούμε τους ντολμάδες τον έναν δίπλα στον άλλο, στη σειρά. Όταν στρώσουμε την πρώτη σειρά, συνεχίζουμε με τη δεύτρερη και τρίτη αν χρειαστεί, μέχρι να τους τελειώσουμε όλους.
Ρίχνουμε στην κατσαρόλα το υπόλοιπο λάδι, το χυμό των λεμονιών,προσθέτουμε χλιαρό νερό, μέχρι να σκεπαστούν όλοι καλά, ακουμπάμε ένα πιάτο επάνω στους ντολμάδες, (για να μη μας διαλυθούν στο βράσιμο) και τους μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά, για περίπου 45' ως 60'. Δοκιμάζουμε αν το ρύζι έχει βράσει, κι αν τα φύλλα είναι μαλακά και όταν είναι έτοιμοι, τους αποσύρουμε από τη φωτιά.
Τους αφήνουμε να κρυώσουν λίγο, μέσα στη κατσαρόλα και τους σερβίρουμε ζεστούς ή κρύους, σκέτους ή με μια σάλτσα γιαουρτιού, ή καιτζατζίκι. -- Αν θέλουμε, μπορούμε να προσθέσουμε στη γέμιση 4 - 5 κουταλιές της σούπας σταφίδα και 3 κουταλιές της σούπας κουκουνάρι. Τα σοτάρουμε στην αρχή, μαζί με τα κρεμμύδια. Τεμάχια: 55 - 60 Πηγή>http://faghta-giagias.blogspot.com/

Ντολμαδάκια γιαλαντζί

• Αν έχουμε φρέσκα αμπελόφυλλα, τα ζεματάμε για 2' - 3' σε βραστό, αλατισμένο νερό, κι έπειτα τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σ᾿ ένα μπολ με κρύο νερό.
• Όταν τα ζεματίσουμε όλα, τα στραγγίζουμε σ᾿ ένα τρυπητό και αφαιρούμε με ένα κοφτερό μαχαιράκι, τα κοτσάνια και τυχόν χοντρά νεύρα, που μπορεί να έχουν κάποια απ᾿ τα φύλλα μας.
• Αν έχουμε δικά μας αμπελόφυλλα σε άλμη, κατεψυγμένα ή κονσέρβας, τα βγάζουμε από το βάζο ή τη σακούλα, τα βάζουμε σε τρυπητό, τα ξεπλένουμε με κρύο νερό και τ᾿ αφήνουμε να στραγγίσουν καλά.
• Σε μια κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά, ζεσταίνουμε το ½ φλυτζάνι λάδι και σοτάρουμε όλα τα κρεμμύδια, για 3' - 4', μέχρι να γυαλίσουν.
• Στη συνέχεια, ρίχνουμε μέσα το ρύζι, πολύ καλά πλυμένο και στραγγισμένο, ανακατεύουμε για 1' - 2' να λαδωθεί καλά, ρίχνουμε 2 κούπες νερό, κι ανακατεύουμε.
• Το βράζουμε σε μέτρια θερμοκρασία για 4' - 5', το αποσύρουμε από τη φωτιά, το σκεπάζουμε με καθαρή, βαμβακερή πετσέτα, και το καπάκι της κατσαρόλας. Το αφήνουμε να σταθεί, τουλάχιστον 10'.
• Στη συνέχεια, αδειάζουμε την κατσαρόλα με το ρύζι, στο μπολ με τα μυρωδικά, αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε.
• Παίρνουμε ένα - ένα τα αμπελόφυλλα, στην παλάμη μας ή σε ξύλο κοπής, (με τα νεύρα προς τα πάνω και την γυαλιστερή πλευρά προς τα κάτω), βάζουμε στο κέντρο 1 κουταλιά γέμιση, διπλώνουμε τα πλαϊνά προς τα μέσα και κλείνουμε τυλίγοντας ρολαριστά τον ντολμά.
• Στρώνουμε τον πάτο της κατσαρόλας με αμπελόφυλλα, (χρησιμοποιούμε τα σχισμένα και σπασμένα φύλλα), τοποθετούμε τους ντολμάδες τον έναν δίπλα στον άλλο, στη σειρά.
• Όταν στρώσουμε την πρώτη σειρά, συνεχίζουμε με τη δεύτρερη και τρίτη αν χρειαστεί, μέχρι να τους τελειώσουμε όλους.
• Ρίχνουμε στην κατσαρόλα το υπόλοιπο λάδι, το χυμό των λεμονιών, προσθέτουμε χλιαρό νερό, μέχρι να σκεπαστούν όλοι καλά, ακουμπάμε ένα πιάτο επάνω στους ντολμάδες, (για να μη μας διαλυθούν στο βράσιμο) και τους μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά, για περίπου 45' ως 60'.
• Δοκιμάζουμε αν το ρύζι έχει βράσει, κι αν τα φύλλα είναι μαλακά και όταν είναι έτοιμοι, τους αποσύρουμε από τη φωτιά.
• Τους αφήνουμε να κρυώσουν λίγο, μέσα στη κατσαρόλα και τους σερβίρουμε ζεστούς ή κρύους, σκέτους.

Πηγή>http://akispetretzikis.com/

Ντολμάδες με αμπελόφυλλα

Posted on 2 Μαΐου 2011 by Vita in Αλμυρά, Παραδοσιακά

Μπακλαβάς, χαλβάς, μπουρέκι, ντολμάς, μπουγάτσα, πιλάφι, τζατζίκι, τι άλλο να πρωτοθυμηθώ από δικά μας καθημερινά φαγητά και γλυκά που έχουν τούρκικες ονομασίες. Οι ερευνητές -τουλάχιστον όσοι είχα την ευκαιρία να διαβάσω κατά καιρούς- ισχυρίζονται ότι πολλά από τα εδέσματα αυτά έχουν ελληνική καταγωγή και πιθανόν άλλες ονομασίες αλλά μετά την περίοδο της τουρκοκρατίας πήραν τις ονομασίες με τις οποίες τα γνωρίζουμε σήμερα.

Το τελευταίο δημοσίευμα που διάβασα επί του θέματος είναι η πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Andrew Dalby στον Δημήτρη Ποταμιάνο, που δημοσιεύεται στο τελευταίο Gourmet της Ελευθεροτυπίας. Αναφέρεται στις εξωτερικές επιρροές στην ελληνική κουζίνα ,που να σημειωθεί ότι τη χαρακτηρίζει ως την αρχαιότερη της Ευρώπης, και λέει χαρακτηριστικά: «Διαφαίνονται τριών ειδών επιρροές: Στις ονομασίες των πιάτων, στα νέα υλικά, και στους τρόπους μαγειρέματος. Πολύ γνωστό παράδειγμα οι ντολμάδες. Τουρκική ονομασία για μιαν αρχαία ελληνική ιδέα (το παλιό τους όνομα ήταν «θρία». Βλέπουμε εδώ πως οι επιρροές είναι διπλής κατευθύνσεως, καθώς έχουμε μιαν ελληνική ιδέα που υιοθετείται από τους Τούρκους ενώ οι Έλληνες πάλι «αντιδανείζονται» το νέο τουρκικό όνομά της»

Εξάλλου, στην «Κρητική κουζίνα» των Ν.και Μ. Ψιλάκη , οι δύο έγκριτοι ερευνητές της κουζίνας μας, σημειώνουν ότι η κρητική κουζίνα ελάχιστα επηρεάστηκε από την τουρκική παρά την μακρόχρονη παραμονή των Τούρκων στο νησί. Παρ’ όλα αυτά έδωσαν τούρκικες ονομασίες σε πολλά εδέσματα της κρητικής κουζίνας που υιοθέτησαν τελικά στην δική τους κουζίνα. Μάλιστα υποχρέωναν τους υπόδουλους να χρησιμοποιούν τις τούρκικες ονομασίες.

Τα ντολμαδάκια μας λοιπόν παρά το τούρκικο όνομά τους είναι ελληνικότατο φαγητό. Παραλλαγές πολλές και από τόπο σε τόπο, και από σπίτι σε σπίτι. Τα κρητικά είναι λίγο παραπάνω διάσημα από τα υπόλοιπα, και δεν εννοώ  τα δικά μου… Μέχρι για συμμετοχή σε πολιτικές ίντριγκες έχουν κατηγορηθεί και για μέσο αποπλάνησης πολιτικών αν θυμάστε… Εκείνη βέβαια η συνταγή είναι μυστική…

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την εποχή τα αμπέλια μας έχουν τόσο τρυφερά φυλλαράκια που τα ντολμαδάκια που φτιάχνουμε με την εμπλουτισμένη με χίλια δυό μυρωδικά γέμιση (του Μαγιού οι μυρωδιές βλέπετε ) , τα διαφοροποιεί από τα συνήθη γιαλαντζί. Όπως συνήθως, η κρητική κουζίνα ακολουθεί την εποχικότητα των πρώτων υλών. Έτσι αυτή την εποχή στη γέμιση θα βάλουμε μπόλικες αγκινάρες και άνιθο εκτός των άλλων, ενώ στους καλοκαιρινούς ντολμάδες θα ψιλοκόψουμε κολοκυθάκι και μελιτζάνα και περισσότερο μαϊντανό.

Κρητικά ντολμαδάκια λοιπόν με φρέσκα αμπελόφυλλα.

Υλικά (για μισό κιλό αμπελόφυλλα):

½ κιλό φρέσκα αμπελόφυλλα
2 κούπες ρύζι (συνήθως βάζω μισό νυχάκι -μισό καρολίνα)
2 μεγάλα ή 3 μέτρια ξερά κρεμμύδια τριμμένα στον τρίφτη ή ψιλοκομμένα στο χέρι(όχι αλεσμένα στο multi)
1 ματσάκι (5-6) πράσινα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
1 κούπα ελαιόλαδο (η μισή στη γέμιση και η άλλη μισή στην κατσαρόλα)
1 μάτσο μαϊντανό ψιλοκομμένο (να βγει περίπου μια κούπα)
1 μάτσο άνηθο ψιλοκομμένο (να βγει περίπου μια κούπα ή λίγο λιγότερο)
1 μικρό μάτσο μάτσο αβάρσαμο (δυόσμο) (να βγει ½ κούπα ή λίγο παραπάνω)
1 μεγαλούτσικη ντομάτα τριμμένη .
2 αγκινάρες ψιλοκκομένες ( ή 1 κολοκύθι τριμμένο στον τρίφτη και μια μελιτζάνα ψιλοκομμένη)
Αλάτι
Πιπέρι
Το χυμό ενός λεμονιού για την κατσαρόλα και 1-2 λεμόνια για το σερβίρισμα.

Επί το έργον:

Ξεπλένουμε τα αμπελόφυλλα και κόβουμε τα κοτσανάκια τους. Τα κάνουμε ματσάκια. Βάζουμε σε κατσαρόλα νερό να βράσει, και τα βάζουμε λίγα λίγα (καμιά δεκαριά).

Τα σπρώχνουμε στο νερό και τα αναποδογυρίζουμε όλα μαζί να αλλάξουν χρώμα. Τα αμπελόφυλλα αυτής της εποχής είναι τόσο τρυφερά που θέλουν ελάχιστο ζεμάτισμα.

Αριστερά τα ζεματισμένα…

Ετοιμάζουμε τη γέμιση. Ψιλοκόβουμε τα κρεμμύδια , τα μυρωδικά ,τα λαχανικά και την ντομάτα , προσθέτουμε το αλατοπίπερο και τη μισή κούπα λάδι, και τα τρίβουμε λίγο με το χέρι να μαραθούν λίγο τα μυρωδικά και να αναμειχθούν οι μυρωδιές τους. Ακόμη θυμάμαι τη γιαγιά μου να βάζει σ’ ένα κουταλάκι λίγο από το ζουμί που άφηνε το μείγμα για να ελέγχει το αλατοπίπερο σ’ αυτή τη φάση.Προσθέτουμε το ρύζι.

Βάζουμε στην κατσαρόλα μια δυό κουταλιές λάδι και τη στρώνουμε με αμπελόφυλλα. Παίρνουμε ένα-ένα φυλλαράκι και βάζουμε λίγη γέμιση- ένα γεμάτο κουταλάκι περίπου- στη θέση που ήταν το κοτσάνι .

Τη σκεπάζουμε με το πάνω μέρος του φύλλου, γυρνάμε τα πλαϊνά και τα τυλίγουμε σαν μικρά μπουρεκάκια. Τα στρώνουμε με τάξη στην κατσαρόλα με το μέρος που έχει σταματήσει το τύλιγμα προς τα κάτω.

 Όταν τελειώσουμε , τα περιχύνουμε με το υπόλοιπο λάδι, λίγο αλάτι ακόμη ,και το χυμό του λεμονιού.Σκεπάζουμε πάλι με φύλλα, και από πάνω βάζουμε ένα βαρύ πιάτο. Προσθέτουμε νερό τόσο όσο να φτάσει περίπου στη μέση της τελευταίας σειράς.

Βάζουμε την κατσαρόλα να βράσει. Μόλις αρχίσει ο βρασμός, χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία και αφήνουμε να σιγοβράζει το φαγητό. Χρειάζεται να είναι χαμηλή η θερμοκρασία αφενός για να μην ξετυλίξουνε και αφετέρου για να μη πιάσουν και μας τσικνώσουν. Προσθέτουμε κατά διαστήματα νεράκι (κατά προτίμηση ζεστό) ως ότου ολοκληρωθεί το φαγητό μας (αυτή τη φορά πρόσθεσα 3 ή 4 κούπες ακόμη!).

 Κλείνουμε το μάτι και αφήνουμε σκεπασμένο το φαγητό μας να μαρουβίσει. Σερβίρουμε βγάζοντάς ένα ένα τα ντολμαδάκια μας και τα συνοδεύουμε με λεμόνι. Συνδυάζονται ιδανικά με γιαούρτι, με φέτα, με μικρά τηγανητά ψαράκια ή με χοχλιούς βραστούς ήμπουμπουριστούς. Για σαλάτα, αρκεί σκέτο αγγουράκι με λαδόξυδο.

Παρατηρήσεις:

1) Πιστεύω ότι η μεγάλη τέχνη στους ντολμάδες δεν είναι η γέμιση. Γέμιση νόστιμη υπάρχει σε πολλές εκδοχές. Η τέχνη τους είναι στο μαγείρεμα. Πρέπει το ρύζι να μαλακώσει χωρίς να λασπώσει. Δεν πρέπει να είναι ξεροί αλλά «βλασεροί» δηλαδή να είναι υγροί.

2) Ένα πολύ ιδιαίτερο υλικό που προσθέτουμε στη γέμιση στους ντολμάδες στην Κρήτη είναι ο χόντρος (το σπασμένο στάρι). Μπορούμε να αντικαταστήσουμε το ρύζι κατά ένα μέρος ή εξ ολοκλήρου με χόντρο. Η μητέρα μου λέει ότι στην κατοχή τους έφτιαχναν με σκέτο χόντρο.Είναι πολύ νόστιμοι κι έτσι.Επίσης όταν δεν νηστεύουμε βάζουμε μια χούφτα τριμμένο ξινόχοντρο.

3) Οι ντολμάδες με αμπελόφυλλα πολλές φορές «εμπλουτίζονται» και με άλλα γεμιστά λαχανικά στην κατσαρόλα ιδιαίτερα να υπάρχουν παιδιά στο σπίτι.

Πατάτες , ντομάτες, μελιτζάνες μπαίνουν μαζί με τους φυλλένιους στην κατσαρόλα και παίρνουν γεύση από τα αμπελόφυλλα. Το καλοκαίρι γεμίζονται και ανθοί κολοκυθιάς και έχουμε τους λεγόμενους αθουλένιους ντολμάδες.

4) Οι ντολμάδες μπορούν να αποτελέσουν κύριο πιάτο ή ορεκτικό. Αν τους κάνουμε για ορεκτικό τους κάνουμε συνήθως πιο μικρούς .Η μάνα μου έχει να λέει πως τους πιο «ψημιδευτούς» (δηλαδή καλοφτιαγμένους) ντολμάδες τους έχει φάει στο Σγουροκεφάλι του ν. Ηρακλείου στο σπίτι μιας θειάς της που την είχε για μεγάλη νοικοκυρά (έχουμε μια ρίζα κι από κει).Αν τα φύλλα είναι μεγάλα τα κόβουμε στα δύο. 

Σερβίρονται  όμορφα τοποθετημένοι όρθιοι με την βοήθεια ενός τσερκιού και φέτες λεμονιού.

5) Αν τα φύλλα είναι διατηρημένα σε άλμη προσέχουμε το αλάτι. Δεν αλατίζουμε καθόλου στην κατσαρόλα. Τα τελευταία χρόνια διατηρούμε τα φύλλα στην κατάψυξη και είναι πολύ καλύτερα από τα αλμυρά.

6) Αν περισσέψουνε φύλλα, γιατί έχει να κάνει και με πόση γέμιση βάζουμε, φυλάσσονται στην κατάψυξη. Αν περισσέψει γέμιση ανοίγουμε 1-2 ντομάτες και τις γεμίζουμε. Δεν μου αρέσει η γέμιση όταν μένει στην κατάψυξη…

7) Τις πληροφορίες τις πήρα από:
α) από το Gourmet της Ελευθεροτυπίας, τεύχος 89, Μάιος 2011, σελ.27. (Ο Αndrew Dalby είναι – εκτός των άλλων- συγγραφέας σειράς βιβλίων για την ιστορία του φαγητού και θα συμμετέχει στο συμπόσιο με θέμα «Αρχαία ελληνική και βυζαντινή γαστρονομία» που θα πραγματοποιηθεί στις 7 και 8 Μαΐου στο κτήμα Λαζαρίδη στο Καπανδρίτι Αττικής).
β) Από το βιβλίο «Κρητική παραδοσιακή κουζίνα» των Ν.και Μ. Ψιλάκη, σελ. 62, Ε΄ Έκδοση , Εκδόσεις Καρμάνωρ, Ηράκλειο 1997.

Πηγή>http://www.cretangastronomy.gr/

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

 

                                                                                                                    

Τι είναι Μεγάλη Εβδομάδα;

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα πριν το Πάσχα (από την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ μέχρι το Μ. Σάββατο) και ονομάζεται «Μεγάλη», όχι γιατί έχει περισσότερες μέρες ή ώρες από τις άλλες εβδομάδες, αλλά γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι μεγάλα, σπουδαία, κοσμοϊστορικά και κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο!

Πώς βιώνεται ο λειτουργικός χρόνος 
τη Μεγάλη εβδομάδα;

Η Εκκλησία από την μεγάλη της φιλανθρωπία, για να μπορέσουν όσο είναι δυνατόν περισσότεροι πιστοί να συμμετέχουν στις Ακολουθίες, επέτρεψε από την αρχή της Μ. Εβδομάδας, να ψάλλεται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας. (π.χ. την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας. Την Μεγάλη Δευτέρα το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Τρίτης. Την Μεγάλη Τρίτη το βράδυ ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης κ.ο.κ.).

 

Τι τελείται τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας;

Οι τέσσερις πρώτες ημέρες μας προετοιμάζουν πνευματικά για το θείο δράμα και οι Ακολουθίες ονομάζονται «Ακολουθίες του Νυμφίου».

Μεγάλη Δευτέρα 
(Κυριακή Βαϊων βράδυ):

Την Μεγάλη Δευτέρα κυριαρχούν δύο γεγονότα:

α) Η ζωή του Ιωσήφ του 11ου γιού του Πατριάρχη Ιακώβ, του ονομαζόμενου Παγκάλου, δηλαδή του ωραίου στο σώμα και τη ψυχή. Ο Ιωσήφ προεικονίζει με την περιπέτειά του (που πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο) τον ίδιο τον Χριστό και το πάθος Του.

β) Το περιστατικό της άκαρπης συκιάς (Ματθ. 21, 18-22) που ξέρανε ο Χριστός:
Η συκιά συμβολίζει την Συναγωγή των Εβραίων και γενικά την ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν άκαρποι από καλά έργα. 
Συμβολίζει ακόμη και την ψυχή του κάθε ανθρώπου που παραμένει άκαρπη από αρετές.

Μεγάλη Τρίτη 
(Μεγάλη Δευτέρα βράδυ):

Την Μεγάλη Τρίτη θυμόμαστε και ζούμε δύο παραβολές:

α) Των δέκα παρθένων (Ματθ. 25,1-13) που μας διδάσκει να είμαστε γεμάτοι από πίστη και φιλανθρωπία καθώς και να είμαστε πάντοτε έτοιμοι, για να υποδεχθούμε τον Νυμφίο Χριστό, γιατί κανείς δεν γνωρίζει πότε θα "φύγει" απ΄αυτήν εδώ την ζωή.

β) Των Ταλάντων (Ματθ. 25,14-30), που μας διδάσκει να είμαστε εργατικοί και ότι πρέπει να καλλιεργούμε και να αυξήσουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα.

Μεγάλη Τετάρτη 
(Μεγάλη Τρίτη βράδυ):

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα (Λουκ. 7,47), που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο. Ψάλλεται το περίφημο τροπάριο (δοξαστικό) της Υμνογράφου Μοναχής Κασσιανής.

Μεγάλη Πέμπτη

(Μεγάλη Τετάρτη βράδυ):

Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε 4 γεγονότα :

α) Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας για το ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησία.

β) Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

γ) Την Προσευχή του Κυρίου, στο Όρος των Ελαιών και

δ) την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου.

Μεγάλη Παρασκευή 
 (Μεγάλη Πέμπτη βράδυ):

Την Μεγάλη Παρασκευή έχουμε την Κορύφωση του θείου δράματος, τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και θυμόμαστε και βιώνουμε τα Σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού μας. Δηλαδή:

α) Τα πτυσίματα

β) τα μαστιγώματα

γ) τις κοροϊδίες

δ) τους εξευτιλισμούς

ε) τα κτυπήματα

ς) το αγκάθινο στεφάνι και κυρίως την

ζ) Σταύρωση και

η) τον θάνατο του Χριστού μας. 

Μεγάλο Σάββατο 
   (Μεγάλη Παρασκευή πρωϊ και βράδυ):

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωϊ γιορτάζουμε:

α) την Ταφή Του Κυρίου και

β) την Κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς.

Έτσι Μεγάλη Παρασκευή το πρωϊ (ημερολογιακά), τελούνται οι εξής ακολουθίες: Ακολουθία των Μεγάλες Ωρών και στις 12.00 το μεσημέρι της Αποκαθηλώσεως, δηλαδή την Ταφή Του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίας και το Νικόδημο τον Φαρισαίο, μέλος του Μ. Συμβουλίου και κρυφό μαθητή του Κυρίου.

Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ (ημερολογιακά) ψάλλονται τα Εγκώμια και έχουμε την περιφορά του Επιταφίου!

Κυριακή του Πάσχα 
(Μ. Σάββατο πρωϊ και νύχτα από τις 12.00 π.μ.):

Το Μεγάλο Σάββατο (ημερολογιακά) το πρωϊ, έχουμε την λεγόμενη «1η Ανάσταση», δηλαδή το προανάκρουσμα της Αναστάσεως που μεταδίδουν οι ύμνοι και της προσμονής της λυτρώσεως όλης της κτίσεως από την φθορά και τον θάνατο! 

(ΠΡΟΣΟΧΗ! Επειδή πολλοί δεν γνωρίζουν και συγχέουν τα πράγματα και όταν ακούν για  «1η Ανάσταση», νομίζουν ότι ήδη Αναστήθηκε ο Χριστός και σπεύδουν να πουν το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» και να καταλύσουν κρέας, αυγά κλπ., πρέπει να διευκρινήσουμε το εξής: ΜΙΑ είναι η Ανάσταση του Χριστού μας και γίνεται κανονικά στις 12 το βράδυ. Ούτε φυσικά και έχουμε δύο Αναστάσεις του Χριστού, που η μία γίνεται το πρωϊ και η άλλη το βράδυ. Άπαγε της βλασφημίας!).

 Το Μεγάλο Σάββατο στις 12.00 τα μεσάνυκτα (δηλαδή ουσιαστικά την Κυριακή), έχουμε την ζωηφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας, την ήττα του θανάτου και της φθοράς και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο από το Πανάγιο Τάφο.

Κυριακή του Πάσχα στις 11.00 π.μ. ή το απόγευμα, τελείται ο «Εσπερινός της Αγάπης», όπου σε πολλές γλώσσες διαβάζεται το Ιερό Ευαγγέλιο και διατρανώνεται παγκοσμίως η νίκη του θανάτου και η εποχή της Καινούριας Διαθήκης, της χαράς και της Αναστάσιμης ελπίδας.

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα των Παθών 
και της Αναστάσεως για όλους εμάς τους Πίστους;

Οι πιστοί βιώνουμε τα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού συμμετέχοντας ενεργά σε αυτά με «συμπόρευση», «συσταύρωση» και «συνανάσταση»! Ο Χριστός με την θέληση του (εκουσίως), έπαθε και ανέστη για να σωθούμε όλοι εμείς! Αυτό σημαίνει ότι δεν λυπούμαστε «μοιρολατρικά» για το Πάθος του, αλλά για τις δικές μας αμαρτίες και αφού μετανοιώνουμε ειλικρινώς μπορούμε την αντικειμενική σωτηρία που χάραξε ο Χριστός να την κάνουμε και υποκειμενική - προσωπική σωτηρία!

Κριθάρι

 

Το κριθάρι είναι δημητριακός καρπός του αγγειόσπερμου, μονοκοτυλήδονου φυτού του είδους Κριθή η κοινή (Hordeum vulgare) της οικογένειας των Ποοειδών (Poaceae) ή Αγρωστωδών (Gramineae). Καλλιεργείται και χρησιμοποιείται από τα πολύ παλιά χρόνια και σε μεγάλη ποικιλία κλιμάτων. Σήμερα χρησιμοποιείται ιδιαίτερα για την παρασκευή ψωμιού, μπύρας αλλά και ζωοτροφών. Σύμφωνα με στοιχεία του 2006, στην Ελλάδα παράγονται 250.000 τόνοι σε 1.017 χιλ. στρέμματα.

Το κριθάρι ήταν ένα από τα πρώτα δημητριακά που καλλιεργήθηκαν από τον άνθρωπο στην «Εύφορη Ημισέληνο» (αλλιώς ονομαζόμενη η Εγγύς Ανατολή − γη η οποία σήμερα εκτείνεται στο Ιράκ, τη Συρία, την Παλαιστίνη, το Ισραήλ και το Λίβανο) και για χιλιάδες χρόνια αποτελούσε μια από τις κύριες τροφές του. Ο σπόρος εμφανίστηκε στο ίδιο χρονικό διάστημα όπως το μονόκοκκο και δίκοκκο σιτάρι (Triticum monococcum, Triticum boeoticum ή αλλιώς baeoticum και Triticum dicoccum, αντιστοίχως). Οι σημερινές ποικιλίες φαίνεται να προέρχονται από το άγριο κριθάρι (Hordeum vulgare, υποείδος Spontaneum), το οποίο φυτρώνει από την Κασπία Θάλασσα και τον Καύκασο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και από τη Βόρεια Αφρική και την Κρήτη στα δυτικά μέχρι το Θιβέτ στα ανατολικά. Τα αρχαιότερα ευρήματα σπόρων άγριου κριθαριού προέρχονται από το Ohalo ΙΙ, οικισμό στο νότιο άκρο της Θάλασσας της Γαλιλαίας, τα υπολείμματα χρονολογούνται από την επιπαλαιολιθική περίοδο, περίπου από το 8500 π.Χ. Το πρώτο εξημερωμένο κριθάρι εμφανίζεται σε στρώμα της Ακεραμικής Νεολιθικής στην Εγγύς Ανατολή, όπως τα στρώματα Προκεραμικής Νεολιθικής Β′ στο Τελ Αμπού Huraira (αραβ. تل أبو هريرة ) στη Συρία. Η μπύρα από κριθάρι ήταν πιθανώς το πρώτο ποτό που αναπτύχθηκε από νεολιθικό άνθρωπο. Κριθάρι έχει καλλιεργηθεί στην κορεατική χερσόνησο από την Πρώιμη Περίοδο Αγγειοπλαστικής Mumun (περ. 1500-850 π.Χ.) μαζί με κεχρί, σιτάρι, όσπρια κ.α.

Το τετράστοιχο κριθάρι (Hordeum vulgare ή tetrastichon) είναι διαδεδομένο ως σήμερα στη Ρωσία, το Τουρκεστάν, τη Βόρειο Αφρική, αλλά και στη Βόρειο Αμερική. Σε αυτόν τον τύπο ανήκουν οι ποικιλίες που αντέχουν στο κρύο περισσότερο από κάθε άλλο κριθάρι, ενώ το εξάστοιχο κριθάρι (Hordeum hexastichon), μορφή που καλλιεργείται από πολύ παλιά εποχή εως σήμερα στη νότια Ευρώπη και την ανατολική Ασία, απεικονίζεται καθαρά σε μερικά από τα αρχαιότερα νομίσματα στην Ευρώπη. Παράλληλα με το δίκοκκο σιτάρι, το κριθάρι ήταν ένα από τα βασικά δημητριακά στην αρχαία Αίγυπτο για ψωμί και μπύρα. Το γενικό όνομα για το κριθάρι ήταν jt (σύμφωνα με υποθέσεις προφερόταν "ιτ", με μακρό ήχο "ι") , ενώ στην Άνω Αίγυπτο αναφέρεται šma και ήταν ένα σύμβολο της χώρας. Ο όρος των Σουμερίων ήταν akiti.

Το κριθάρι παραγόταν ευκολότερα από άλλα δημητριακά, αλλά γινόταν πιο δύσκολα ψωμί. Παρείχε ένα θρεπτικό, αλλά πολύ βαρύ ψωμί, ώστε έπρεπε συχνά να ψήνεται πριν το άλεσμα, παράγοντας ένα χοντρό αλεύρι (ἄλφιτα) που χρησιμοποιούνται για να κάνουν τη μᾶζα. Είναι γνωστές πολλές συνταγές για τη μᾶζα, ονομασία αρχαίων ελληνικών πιάτων τα οποία σερβίρονταν ωμά ή μαγειρεμένα, σαν ζωμός, με ζυμαρικά ή πίτες. Όπως και τα ψωμιά από σιτάρι, θα μπορούσε να γίνεται πιο πολυτελής με τυρί ή μέλι.

Σύμφωνα με το Δευτερονόμιο 8:08, το κριθάρι είναι ένα από τα «επτά είδη» καλλιεργειών που χαρακτηρίζουν τη γονιμότητα της Χαναάν, το κριθάρι έχει εξέχοντα ρόλο στις θυσίες που περιγράφονται στην Πεντάτευχο (π.χ. βιβλίο των Αριθμών 5:15). Η θρησκευτική σημασία επεκτάθηκε κατά το Μεσαίωνα στην Ευρώπη με το κριθάρι να χρησιμοποιείται και στον τομέα της δικαιοσύνης.

Στο βιβλίο «Όπλα, μικρόβια και ατσάλι», το οποίο κέρδισε Βραβείο Πούλιτζερ, ο Jared Diamond υποστηρίζει ότι η διαθεσιμότητα του κριθαριού μαζί με άλλα εξημερωμένα είδη φυτών και ζώων στη νοτιοδυτική Ευρασία συνέβαλε σημαντικά σε γενικά μοτίβα στην ιστορία της ανθρωπότητας, τα οποία έχει ακολουθήσει τα τελευταία περίπου 13.000 χρόνια, συγκεκριμένα, ότι πρόκειται έναν από τους λόγους που οι πολιτισμοί της Ευρασίας, ως σύνολο, έχουν επιβιώσει και κατακτήσει άλλους. Το 16ο αιώνα η επέκταση της καλλιέργειας του σιταριού στην ηπειρωτική Ευρώπη και η εισαγωγή της πατάτας οδήγησαν σε ανάπτυξη ποικίλων τύπων ζυμαρικών από σιμιγδάλι και ελάττωση της χρήσης κριθαριού στη μαγειρική.

Πηγή: el.wikipedia.org

Tα οφέλη του κριθαριού

Υπάρχουν διάφοροι τύποι κριθαριού και μπορείτε να το βρείτε στα παντοπωλεία δίπλα στα φασόλια και τις φακές.
Εκτός από τις γαστρονομικές χρήσεις του, είναι μια μεγάλη πηγή υγιεινής διατροφής γεμάτο με θρεπτικά συστατικά και αντιοξειδωτικές ουσίες και έχει πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες.

Όταν πρόκειται για την περιποίηση της επιδερμίδας, το κριθάρι είναι εξαιρετικά επωφελές, καθώς είναι γεμάτο με βιταμίνη C, αντιοξειδωτικά και μέταλλα. Έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τη φλεγμονή και δημιουργεί ασπίδα στο δέρμα προστατευοντάς το  από τους εξωτερικούς ρύπους.

Διατηρεί την ελαστικότητα του δέρματος:
Το κριθάρι περιέχει σελήνιο, που διατηρεί την ελαστικότητα του δέρματος και προστατεύει από τις ελεύθερες ρίζες.

Βελτιώνει τον τόνο του δέρματος:Με την ενίσχυση της ελαστικότητας του δέρματος, το κριθάρι διευκολύνει τη σύσφιξη του δέρματος, κάνοντας το δέρμα σας πιο απαλό δίνοντας μια νεανική εμφάνιση.

Αντιγηραντικές ιδιότητες:
Τα αντιοξειδωτικά του κριθαριού βοηθούν στην επιβράδυνση των σημαδιών της γήρανσης. Το νερό του κριθαριού ξεπλένει τις τοξίνες από το σώμα, έτσι ώστε να έχετε ένα καθαρό δέρμα χωρίς ρυτίδες.

Θεραπευτικές ιδιότητες:
Το κριθάρι είναι μια πλούσια πηγή ψευδαργύρου που επιταχύνει τις θεραπευτικές ιδιότητες του σώματος. Το χόρτο του κριθαριού όταν λαμβάνεται από το στόμα ή εφαρμόζεται σε πάστα μπορεί να θεραπεύσει τραύματα στο πρόσωπο μέσα σε 5-6 μήνες.

Οφέλη για τα μαλλιά:
Τα υγιή μαλλιά είναι μέρος ενός υγιούς σώματος. Η ανεπάρκεια των θρεπτικών συστατικών ή παρατεταμένη ασθένεια μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα μαλλιά σας, οδηγώντας σε προβλήματα όπως, λέπτυνση, αλωπεκία, απώλεια μαλλιών, πρόωρο γκριζάρισμα, πιτυρίδα κλπ.

Ετσι, οι θύλακες των τριχών χρειάζονται θρεπτικά συστατικά για τη διατήρηση της υγείας τους και για την ανάπτυξη των μαλλιών. Το κριθάρι περιέχει όλα τα ζωτικής σημασίας θρεπτικά συστατικά όπως πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, φυτικές ίνες, καθώς και βιταμίνες και αντιοξειδωτικά που είναι πολύ σημαντικά για την υγεία των μαλλιών.

Επαναφέρει το χρώμα στα μαλλιά:
Η κατανάλωση του χόρτου του κριθαριού βοηθά στην αποκατάσταση του χρώματος των μαλλιών σας. Επιπλέον, το κριθάρι περιέχει χαλκό, ορυκτό που εμπλέκεται στο σχηματισμό της μελανίνης, μια χρωστική ουσία η οποία παρέχει το χρώμα στα μαλλιά.

Προωθεί την ανάπτυξη των μαλλιών:
Το κριθάρι είναι πλούσιο σε ιχνοστοιχεία θειαμίνης και νιασίνης που βοηθούν στην ανάπτυξη των μαλλιών. Περιέχει επίσης Procyanidin Β-3, το οποίο απομονώνεται από το κριθάρι και ταυτοποιείται ως διεγερτικό της ανάπτυξης των μαλλιών.

Καταπολεμά την τριχόπτωση:
Η αναιμία είναι μία από τις πιο κοινές αιτίες της τριχόπτωσης. Το κριθάρι περιέχει σίδηρο και χαλκό τα οποία αυξάνουν την παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων, έτσι αποτρέπει την αναιμία και, κατά συνέπεια, την τόνωση της ανάπτυξης των μαλλιών.

Το διαβάσαμε στο neadiatrofis.gr

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ – ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ – ΓΙΑΤΙ ΤΡΩΜΕ ΨΑΡΙ

Σήμερα Κυριακή  γιορτάζουμε την  είσοδο του  Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ.

Ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους μαθητές του και του έφεραν ένα γαϊδουράκι. Και κάθισε πάνω του για να μπει στην πόλη. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλου όνου».

Ο  λαός, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται, πήραν  στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και βγήκαν να τον υποδεχτούν. Και άλλοι μεν με τα ρούχα τους, άλλοι δε κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ’ όπου ο Ιησούς θα περνούσε. Και όλοι μαζί, φώναζαν: «Ωσαννά· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, κατά την Εκκλησία,  είναι  η είσοδος στο  μαρτύριο, στην επίγεια ζωή Του. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

ΤΑ ΒΑΓΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ

Την Κυριακή των Βαΐων, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, ή φοίνικες δηλαδή  από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης
«όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.
Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.

Με τα βάγια οι πιστοί στολίζουν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.

Τα “βαγιοχτυπήματα”

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους.
Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια. Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες
και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν:
“Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα“.

Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό.
Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.
Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.

“Μέσα βάγια και χαρές,
όξω ψύλλοι, κόριζες !”

‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια. Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”.

Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.
Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους:
“Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω”

Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα“. Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές.

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα“, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη“, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα.

ΓΙΑΤΙ ΤΡΩΜΕ ΨΑΡΙ

Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός. Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.

Αν και είναι ακόμα σαρακοστή, η Εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:

“Βάγια, Βάγια των βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό,
κι ως την άλλη Κυριακή
με το κόκκινο αυγό ! “

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΩΣΑΝΝΑ

“Ωσαννά” είναι λέξη συριακή, που σημαίνει σύμφωνα με την μετάφραση των Ο’ (εβδομήκοντα) ρψ’,25: «Ω Κύριε σώσον δη ω Κύριε, ευόδωσον δη».

-ὡσαννά < εβρ. hōshī῾āh nnā `σώσε τώρα, δεόμαστε

Πηγή.http://www.bankwars.gr/