Μιά ταβέρνα...αλιώτικη!!

Εσείς,γνωριμίες έχετε?

Η τεχνολογία στο χωράφι που αλλάζει την καλλιέργεια της αμυγδαλιάς

Η καλλιέργεια της αμυγδαλιάς είναι μία από τις καλλιέργειες όπου το σύστημα ευφυούς γεωργίας gaiasense έχει αρχίσει ήδη να προσφέρει τις υπηρεσίες του και τα οφέλη του στους παραγωγούς. Ένας από αυτούς είναι ο Νίκος Νταλίπης από το Φαρμάκι Ελασσόνας, παραγωγός αμυγδάλου και πρόεδρος της Οργάνωσης Παραγωγών Κελυφωτών Ελλασσόνας, ο οποίος αναφέρει στην «ΥΧ» πως «το σύστημα ευφυούς γεωργίας gaiasense είναι εγκατεστημένο στην εκμετάλλευσή μου ενάμιση χρόνο τώρα. Αποφάσισα να προχωρήσω με την εγκατάσταση του συστήματος, καθώς πιστεύω πως η τεχνολογία είναι ένας από τους βασικούς τρόπους που μπορεί να συμβάλει στη μείωση του κόστους παραγωγής και την παραγωγή καλύτερου ποιοτικά προϊόντος».

Λειτουργία συστήματος

Ο κ. Νταλίπης μας ενημερώνει για τη λειτουργία και την εφαρμογή του συστήματος κατά τη διάρκεια του ενάμιση χρόνου, τονίζοντας πως «μετά τη δοκιμαστική εφαρμογή που προηγήθηκε, η ομάδα του gaiasense με ενημερώνει για τον χρόνο και την ποσότητα λιπάσματος, ραντίσματος και ποτίσματος, ενώ το επόμενο διάστημα, που θα υπάρξουν και οι κατάλληλες συγκρίσεις, θα μπορούμε να προσδιορίσουμε και το ποσοστό της μείωσης του κόστους παραγωγής». Μία, όμως, από τις πιο σημαντικές παραμέτρους είναι πως το σύστημα είναι σε θέση να ειδοποιεί τον παραγωγό για τις ασθένειες. «Το σύστημα με ειδοποιεί για την ανάγκη της καλλιέργειας σε ψεκασμούς, αν έπρεπε να κάνω τον ψεκασμό ή αν δεν υπήρχε λόγος, γιατί εμείς εδώ πολλά τα κάνουμε και προληπτικά. Επομένως, τώρα θα είμαστε σε θέση να πραγματοποιούμε μόνο τους ψεκασμούς που χρειάζονται για μια συγκεκριμένη ασθένεια». Όσα αναφέρει ο κ. Νταλίπης για την εφαρμογή του συστήματος και τη δυνατότητα να προσφέρει ενημέρωση για τις ασθένειες που πρόκειται να εμφανιστούν επιβεβαιώνονται και από τον Θωμά Θωμίδη, αναπληρωτή καθηγητή του τμήματος Τεχνολόγων Γεωπονίας στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Θωμίδης, σε προηγούμενο δημοσίευμα της «ΥΧ», είχε δηλώσει πως «σήμερα ουσιαστικά έχουμε έναν εμπειρικό τρόπο εφαρμογής των ψεκασμών, τον οποίο ο παραγωγός γνωρίζει χρόνια, είναι εύκολο στη χρήση και του δίνει το πλεονέκτημα ότι δεν έχει να μάθει κάτι παραπάνω. Ωστόσο, το πρόβλημα πολλές φορές είναι ότι ο παραγωγός εκτελεί ψεκασμούς, που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί ή δεν είναι στοχευμένοι ψεκασμοί στον χρόνο που είναι κατάλληλος. Η εφαρμογή των νέων τεχνολογιών και στη συγκεκριμένη περίπτωση της χρήσης των προγνωστικών μοντέλων ουσιαστικά στοχεύει στο να μπορέσει ο παραγωγός να εφαρμόσει τον ψεκασμό στον κατάλληλο χρόνο, λαμβάνοντας υπόψη περιβαλλοντικούς παράγοντες, καθώς και την πυκνότητα του μολύσματος».

Επέκταση του συστήματος

Η διάδοση της καινοτομίας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις του αγροτικού τομέα που μπορεί να επιτευχθεί μέσω των επιδεικτικών αγροκτημάτων. Με αυτόν τον τρόπο, λειτουργεί και η εκμετάλλευση του κ. Νταλίπη, καθώς, όπως αναφέρει, είναι αρκετοί οι παραγωγοί που βλέπουν τα οφέλη που προσφέρει το σύστημα και επιθυμούν να το εγκαταστήσουν και αυτοί: «Ήδη και άλλοι παραγωγοί, τόσο στην καλλιέργεια της αμυγδαλιάς όσο και σε άλλες όπως τα μήλα, ενδιαφέρονται για την εγκατάσταση και τη χρήση του συστήματος ευφυούς γεωργίας gaiasense».

Πηγή:ypaithros.gr

Μάθετε πώς είναι η Οχιά.

Πως ξεχωρίζουμε την (Κερασφόρο) Οχιά (Vipera ammodytes): 1. Η Οχια έχει κοντόχοντρο σώμα και είναι σχετικά αργή όταν κινείται. 2. Είναι γκρίζα με χοντρό μαύρο ή καφέ ζιγκ-ζακ κατά μήκος της ράχης (όχι κηλίδες αλλά ζιγκ-ζακ) 3. Έχει πολύ μεγάλο κεφάλι - έντονα "μάγουλα" 4. Έχει κοντή ουρά που στενεύει-απολήγει απότομα. 5. Έχει κόρη ματιού κατακόρυφη την ημέρα - σαν της γάτας 6. Έχει μια απόφυση στο ρύγχος σαν κερατάκι Στο βίντεο βλέπουμε 3 διαφορετικά άτομα Οχιάς, Vipera ammodytes, από τη Βόρεια Ελλάδα. Το πρώτο μεγάλο άτομο είναι από Θράκη, είναι αρσενικό και σε τέτοιο μέγεθος (82cm) θεωρείται σπάνιο. Οι δύο τελευταίες Οχιές είναι από Μακεδονία, η πρώτη νεαρή αρσενική και η τελευταία ανήλικη θηλυκή. Περισσότερα για την Οχιά, αλλά και για όλα τα ερπετά και αμφίβια της Ελλάδας, θα βρείτε στο http://www.herpetofauna.gr

Λεμόνι:Σε νέες ποικιλίες στρέφονται οι αγρότες για παραγωγή όλο το χρόνο

Καλή χρονιά για το λεμόνι φέτος που χτύπησε τιμή έως και 75 λεπτά το κιλό

Μεστή από άποψη τιμών, αλλά και εξαγωγών αποδεικνύεται η φετινή χρονιά για το ελληνικό λεμόνι που «χτύπησε» τιμές παραγωγού έως και 75 λεπτά το κιλό. Η μεγάλη πλειοψηφία των εμπορικών πράξεων έγινε με τιμές από 40 έως 60 λεπτά το κιλό, η ζήτηση ήταν πολύ καλή από τις χώρες των Βαλκανίων, όπως αναφέρουν μιλώντας στον ΑγροΤύπο παραγωγοί και εκπρόσωποι συνεταιρισμών, ενώ πρόσθετη βοήθεια έδωσε και η Ιταλία, που είχε ελλειμματική παραγωγή φέτος, λόγω ζημιών από την κακοκαιρία. Υπενθυμίζεται ότι οι βασικές ποικιλίες λεμονιού που καλλιεργούνται στην Ελλάδα είναι τα Ιντερντονάτο και τα Μαγληνό, ενώ αργά αλλά σταθερά, ιδίως στη Λακωνία, οι αγρότες στρέφονται σε ποικιλίες, όπως η Βέρνα, που δίνουν παραγωγή τους θερινούς μήνες, αλλά και μετέπειτα, ώστε να έχουν προϊόν το μεγαλύτερο διάστημα του έτους.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε μιλώντας στον ΑγροΤύπο ο κ. Πέτρος Μπλέτας, πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισµού Sparta Orange «η μέση τιμή που έλαβε ο παραγωγός φέτος είναι τα 50 λεπτά το κιλό, καθώς οι περισσότερες αγοραπωλησίες έγιναν στα 40-60 λεπτά το κιλό. Οι εξαγωγές μας πήγαν πολύ καλά, όπως ακριβώς συνέβη φέτος και στα πορτοκάλια, ενώ η ζήτηση ήταν ιδιαίτερα αυξημένη για το ελληνικό λεμόνι, από τις χώρες της Βαλκανικής και την Ιταλία, που φέτος είχε μεγάλες ζημιές και έλλειμμα. Οι τιμές αυτές που σας ανέφερα αφορούν όλες τις ποικιλίες, τόσο τα Ιντερντονάτο, που ξεκινούν Αύγουστο-Σεπτέμβριο έως τον Γενάρη, αλλά και την ισπανική ποικιλία Βέρνα, που συγκομίζεται αργότερα και αυξάνει στρέμματα στην περιοχή μας. Η συγκεκριμένη ποικιλία ξεκινά να δίνει παραγωγή από τις 15-20 Ιουλίου μέχρι και τους φθινοπωρινούς μήνες, δίνοντας πλεονέκτημα στον παραγωγό».

Σύμφωνα με τον κ. Μπλέτα σε μια πενταετία από σήμερα ο νομός Λακωνίας θα μπορεί να δίνει μια παραγωγή λεμονιού ποικιλίας Βέρνα της τάξης των 20.000 – 30.000 τόνων, ενώ όπως μας εξήγησε τις επόμενες ημέρες στη Λακωνία, οι αγρότες θα συγκομίσουν τις 7κιλες, όπως αποκαλούνται ποικιλίες (Βιλαφράνκα) που δίνουν παραγωγή σχεδόν κάθε τρίμηνο.

Παραγωγικές ζώνες λεμονιού στην Ελλάδα, είναι εκτός της Λακωνίας, η περιοχή του Αιγίου στην Αχαΐα, η Κόρινθος, η Πρέβεζα, αλλά και σε ένα βαθμό η Κρήτη.

«Η τιμή παραγωγού για το λεμόνι στην περιοχή μας κυμάνθηκε από 30 έως 75 λεπτά το κιλό», μας ανέφερε από την πλευρά του ο παραγωγός-έμπορος, κ. Αλέξης Μενούνος, που διαθέτει κτήματα στην περιοχή μεταξύ Κιάτου και Ξυλοκάστρου.

Όπως εξηγεί και ο κ. Μενούνος «ήταν μια καλή χρονιά για το λεμόνι φέτος, καθώς υπήρχε έντονη ζήτηση και από τα Βαλκάνια».

Ο ίδιος έπιασε φέτος στα κτήματά του μια απόδοση της τάξης των 3 τόνων ανά στρέμμα, στέλνοντας όλη την παραγωγή του, όπως μας είπε, «στην εσωτερική αγορά, η οποία πήγε πολύ καλά».
«Μέχρι και το πρώτο πενθήµερο του Ιανουαρίου οι τιµές κυµαίνονταν στην περιοχή της Λακωνίας πέριξ των 40 µε 50 λεπτών», μας υπενθύμισε ο κ. Πέτρος Μπλέτας.

«Κατά μέσο όρο η τιμή, θα έλεγα, έπαιξε στα 40 λεπτά το κιλό. Το μεγαλύτερο μέρος του χειμώνα η τιμή είχε σταθεροποιηθεί στα 35 λεπτά. Γενικότερα στην περιοχή του Αιγίου, όπου κυριαρχούν τα Μαγληνό, πρέπει να πω ότι είμαστε παντα 5 με 10 λεπτά κάτω στην τιμή, σε σχέση με την Κορινθία», μας ανέφερε από την πλευρά του, ο κ. Δημήτρης Βασιλόπουλος.

Αξίζει να σηµειωθεί ότι σε ένα ακόµα νόµο της Πελοποννήσου, την Κορινθία, όπως μας ανέφερε ο παραγωγός Γιάννης Γκίκας από το Σχίνο, «η τιµή που πληρωθήκαμε άγγιξε τα 50 λεπτά του ευρώ», κυµαινόµενη στα ίδια, περίπου επίπεδα, με εκείνα του 2017.

Πηγή:http://www.agrotypos.gr

Μάθετε για τον Σαπίτη, ένα παρεξηγημένο φίδι

Ψηφιακή γεωργία – η νέα τάση στις καλλιέργειες

Η χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας προσφέρει στη γεωργική βιομηχανία μια μεγάλη ευκαιρία για να εξασφαλίσει τη χρήση των φυσικών πόρων με έναν βιώσιμο και αποτελεσματικό τρόπο.

Η παραγωγή επαρκούς ποσότητας τροφίμων για τον παγκόσμιο πληθυσμό που συνεχώς αυξάνεται, γίνεται όλο και πιο δύσκολη, δεδομένου ότι φυσικοί πόροι, όπως η καλλιεργήσιμη γη και το νερό, είναι περιορισμένοι και οι συνθήκες καλλιέργειας επιδεινώνονται από την κλιματική αλλαγή. Έτσι η διασφάλιση της βιωσιμότητας είναι επιτακτική.

Τα προϊόντα φυτοπροστασίας– είτε είναι χημικής είτε βιολογικής προέλευσης – μπορούν να αποτελέσουν ένα ουσιαστικό όπλο για τη διασφάλιση των μελλοντικών αποδόσεων των καλλιεργειών. Η χρήση αυτών των προϊόντων σωστά και υπεύθυνα είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των ανθρώπων και του περιβάλλοντος.

Όμως για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται μια ολιστική προσέγγιση. Οι σπόροι, τα προϊόντα φυτοπροστασίας και οι υποστηρικτικές τεχνολογίες πρέπει να εναρμονιστούν με έναν τέτοιο τρόπο ώστε οι αποδόσεις των καλλιεργειών να αυξηθούν, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι η χρήση γεωργικών και φυσικών πόρων παραμένουν σε όσο το δυνατό χαμηλότερα επίπεδα. Σημαντική επίσης είναι η δημιουργία νέων σπόρων με βελτιωμένες ιδιότητες, ώστε, για παράδειγμα, τα φυτά να μπορούν να αντέξουν καλύτερα τις ακραίες καιρικές συνθήκες.

Εδώ τα οφέλη από τη ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να είναι μεγάλα. Η γεωργία ακρίβειας (precision farming) χρησιμοποιεί για τη συλλογή πληροφοριών εργαλεία όπως κάμερες, αισθητήρες και ιπτάμενα drones. Τέτοιες πληροφορίες μπορούν να είναι δεδομένα σχετικά με τις εδαφολογικές συνθήκες, τις παρασιτώσεις ή τα μικροκλίματα – συνδυαζόμενες παράλληλα με άλλες πληροφορίες (πχ. καιρικές συνθήκες) σε πραγματικό χρόνο. Επίσης, υπέρυθρες ακτίνες, για παράδειγμα, παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των φυτών.

Τα δεδομένα που συλλέγουν τα drones και οι κάμερες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την καλλιέργεια συγκεκριμένων τμημάτων ενός χωραφιού – δίνοντας έτσι στους αγρότες ένα χειροπιαστό οικονομικό και οικολογικό πλεονέκτημα: αντί να διαχειρίζονται το κομμάτι της γης συνολικά όπως πριν, μπορούν τώρα να ελέγξουν τα ζιζάνια, τις μυκητιασικές ασθένειες και τα παράσιτα τμηματικά - ανά τετραγωνικό μέτρο - και να χρησιμοποιήσουν έτσι νερό και λιπάσματα με πιο αποτελεσματικό και στοχευμένο τρόπο. Η ψηφιακή γεωργία προσφέρει ευκαιρίες που δεν περιορίζονται μόνο στην αύξηση της αποτελεσματικότητας των καλλιεργειών αλλά εκτείνονται και στην πρόληψη ασθενειών. Με τη χρήση μοντέλων δεδομένων (data models), είναι δυνατόν να προσομοιωθούν οι κίνδυνοι εμφάνισης ορισμένων ασθενειών και να ληφθούν τα κατάλληλα προληπτικά μέτρα.

Οι νέες τεχνολογίες δεν είναι αρκετές από μόνες τους, αν οι παραγωγοί δεν γνωρίζουν την ύπαρξη τους και δεν τις χρησιμοποιούν. Εταιρείες όπως η Bayer συμβάλλουν ενεργά στην ενημέρωση και στην εξάπλωση της τεχνογνωσίας.

Η δέσμευσή της Bayer προς τους Έλληνες αγρότες και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας που προέρχεται από τη γεωργία παρουσιάζονται μέσω του προγράμματος «Συνεργασία στην Αλυσίδα Τροφίμων» (Food Chain Partnership), που εκφράζει την πεποίθησή της εταιρείας, ότι με συνεργασίες μπορούν να οικοδομηθούν σχέσεις που ωφελούν όλους.

Η «Συνεργασία στην Αλυσίδα Τροφίμων» είναι ένα καινοτόμο επιχειρηματικό μοντέλο, όπου παραγωγοί, εξαγωγείς, εισαγωγείς, μεταποιητές και λιανικό εμπόριο τροφίμων συνεργάζονται πάνω σε βελτιστοποιημένες λύσεις καλλιεργειών, σύμφωνα με τις αρχές της αειφόρου γεωργίας προς όφελος όλων των εμπλεκομένων συνεργατών.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της συνεργασίας στην Ελλάδα είναι η συνεργασία της Bayer Ελλάς με την ομάδα παραγωγών Πήγασος Αγροτοδιατροφή Α.Ε. η οποία εξάγει απευθείας σε μεγάλα σούπερ μάρκετ στο εξωτερικό με την επωνυμία «7 Grapes». Στη συνεργασία της Bayer με την «7 Grapes», η εταιρία μοιράστηκε την τεχνογνωσία για τη συγκεκριμένη καλλιέργεια σχετικά με τη φυτοπροστασία, αλλά και την ψηφιακή γεωργία. Για να κερδηθούν οι ξένες αγορές και να μπορέσει να επιτευχθεί η είσοδος και παραμονή στα μεγάλα σούπερ μάρκετ απαιτείται σταθερή ποιότητα και διαθεσιμότητα προϊόντος. Τέτοιες συμφωνίες κλείνονται 5 - 6 μήνες πριν, οπότε έπρεπε να εξασφαλιστεί η ύπαρξη παραγωγής και μάλιστα ποιοτικής πολύ πριν τον τρύγο. Η συνεργασία με την Bayer βοήθησε ώστε να διασφαλιστεί αυτό.

Βλέπουμε έτσι ότι η γεωργία ακριβείας μπορεί να διαδραματίσει καίριο ρόλο και στην αυριανή Ελληνική γεωργία, διότι κάνει την καλλιέργεια, τόσο πιο φιλική προς το περιβάλλον, όσο και πιο παραγωγική. Βοηθά στην επίτευξη του στόχου, της παραγωγής μεγαλύτερης ποσότητας τροφής, με λιγότερους πόρους.

Πηγή:https://www.newsbomb.gr

Πώς ανοίγουμε ενα τσουβάλι ζωοτροφής απο την ραφή

Πηγή:http://www.instructables.com

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΣΦΗΚΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΗΠΟ

 Το κέντρισμα-τσίμπιμα από τη σφήκα είναι μια οδυνηρή εμπειρία και μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα σε άτομα που είναι αλλεργικά σε τσιμπίματα εντόμων. Το δηλητήριο της, δεν είναι γενικά επικίνδυνο. Η πιο συνηθισμένη αντίδραση απο το κέντρισμα μια σφήκας είναι πόνος, τσούξιμο, τοπικό οίδημα και φλεγμονή. Αλλά συμπτώματα σε ευάισθητα άτομα είναι η εμφάνιση υπερβολικού οιδήματος αμέσως μετά το κέντρισμα, ο έντονος γενικευμένος κνησμός, εξάνθηματα στο σώμα, η ζάλη, ο εμετός, η δύσπνοια και η πτώση της αρτηριακής πίεσης. Τότε σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται άμεση ιατρική βοήθεια και χορήγηση συγκεκριμένων φαρμάκων.
Ωστόσο είναι δυνατόν να μειωθεί ο κίδνυνος ενός τσιμίματος έαν λάβουμε κάποιες σημαντικές προφυλάξεις στον εξωτερικό χώρο του σπιτιού με την αντιμετώπιση και το σωστό χειρισμό των σφηκοφωλιών.
Πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε σφήκες ή άλλα έντομα της οικογένειας Vespidae. Τα συγκεκριμένα έντομα έχουν ισχυρό δηλητήριο και μπορεί να γίνουν επιθετικά εάν ενοχληθούν. Εάν μια σφήκα έχει εισέρθει και έχει εγκλωβιστεί στο εσωτερικό της οικίας, μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη χρήση κάποιου οικιακού εντομοκτόνου σπρέι για την καταπολέμηση ιπταμένων εντόμων και σφηκών. Αν όμως διαπιστωθεί μεγάλος αριθμός σφήκων στο εσωτερικό της οικίας ή τον κήπο σας τότε σίγουρα υπάρχει κάπου κοντά μία σφηκοφωλιά. Μέσα στη φωλιά μπορούν να κατοικούν χιλίαδες σφήκες και θα επιτεθούν σαν σμήνος αν ενοχληθούν. Εάν στο σημείο όπου υπάρχει η φωλιά των σφηκών υπάρχει κοντά κίνηση ανθρώπων και είναι πιθανό να δημιουργηθεί κίνδυνος για αυτούς, τότε η φωλιά θα πρέπει να καταστραφεί αμέσως.
Η φωλιά της σφήκας κατασκεύαζεται από επεξεργασμένο ξύλο από τα έντομα και διακρίνεται εύκολα με τα χαρακτηριστικά κυψελοειδή τοιχώματα. Την άνοιξη μια βασίλισσα σφήκα θα ξεκινήσει να κατασκεύαζει την φωλιά αλλά στην συνέχεια, καθώς εκκολάπτονται οι εργάτριες, αναλαμβάνουν αυτές την ολοκλήρωση της κατασκευής της φωλιάς.
Ετσι τους πρώτους καλοκαιρινούς μήνες, μία τυπική σφηκοφωλιά θα έχει ολοκληρωθεί και θα έχει διάμετρο περίπου 10-20 cm. Τα πιο συνηθισμένα σημεία όπου κατασκευάζουν φωλιές οι σφήκες είναι κάτω από μαρκίζες οροφής, σοφίτες, ξύλινα υπόστεγα, κεραμύδια, πάρκιν, κλαδιά δέντρων, μπάρμπεκιου, και εξωτερικά κτίσματα. Επειδή ο κίνδυνος από τις σφήκες είναι ιδιαίτερα υψηλός από τα μέσα του καλοκαιρού και μετά, είναι προτιμότερο μια σφηκοφωλιά να καταστρέφεται μόλις εντοπιστεί, πριν οι σφήκες γίνουν επιθετικές.
ΠΩΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΦΗΚΟΦΩΛΙΑ
Για να εντοπίσουμε μία σφηκοφωλιά θα πρέπει να παρακολουθήσουμε την διαδρομή των σφηκών όταν επιστρέφουν στη φωλιά τις απογευματινές ώρες. Αν η φωλιά είναι κοντά στο σπίτι, θα πρέπει να έχουμε τα κοντινά παράθυρα κλειστά. Αν η φωλιά είναι στη σοφίτα, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί κατά την είσοδο μας στο συγκεκριμένο χώρο για μα μην δεχθούμε επίθεση.
Μία σφηκοφωλία είναι δυνατόν να καταστραφεί, αν η πρόσβαση είναι εύκολη, με ειδικά εντομοκτόνα (πυρεθρίνες) που διατίθονται στο εμπόριο σε γεωπονικά καταστήματα ή με κάψιμό αυτής με φωτιά. Ωστόσο, αν αποφασίσουμε να καταστρέψουμε την φωλιά μόνοι μας πρέπει να ακολουθήσουμε προσεκτικά τις παρακάτω οδηγίες.
α) Καταρχήν πρέπει να καλύψουμε όλο μας το σώμα με προστατευτική στολή, γάντια, γυαλιά και καπέλο που προστατεύει το κεφάλι.
β) Δεν προσπαθούμε να φτάσουμε την σφηκοφωλιά ανεβασμένοι σε σκάλα ή από άλλο υψηλότερο σημείο (μπαλκόνι, πρεβάζι, κλπ).
γ) Χρησιμοποιούμε ψεκαστήρα με μεγάλο αυλό για να μπορούμε να ψεκάσουμε την φωλιά απο μακριά.
δ) Ψεκάζουμε με μεγάλη δόση φαρμάκου τις βραδυνές ώρες που έχουν επιστρέψει όλες οι σφήκες και έχουν αρχίσει να κιμούνται.
ε) Εάν θέλουμε να κάψουμε την φωλιά, την σκεπάζουμε πρώτα με ένα πανί ή μία σακούλα για να μην φύγούν οι σφήκες και μετά βάζουμε φωτιά.
ζ) Οταν η σφηκοφωλιά βρίσκεται πάνω σε κάποιο κλαδί δέντρου, σκεπάζουμε πρώτα τη φωλιά, κόβουμε το κλαδί προσεκτικά και τη καταστρέφουμε μετά κάτω στο έδαφος.
ΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΣΦΗΚΩΝ
Υπάρχουν περιπτώσεις όμως που συναντάμε πολλές σφήκες στο κήπο και γύρω από το σπίτι χωρίς να μπορούμε να εντοπίσουμε τις σφηκοφωλιές. Τότε η μόνη λύση για προστασία είναι η παγίδευση αυτών σε σφηκοπαγίδες. Στα φυτώρια και στα γεωπονικά καταστήματα διατίθονται δύο τύποι σφηκοπαγίδων.
α) Παγίδες κόλλας μιας χρήσης σε χρώμα πορτοκάλλί που προσελκύουν τις σφήκες. Οι σφήκες κολλάνε πάνω στην παγίδα, θανατώνονται και μετά τις απομακρύνουμε μαζί με την παγίδα.
β) Παγίδες με τροφικό προσελκιστικό πολλών χρήσεων σε μορφη μπώλ. Στις παγίδες αυτές βάζουμε μέσα το εκλυστικό με νερό, εισέρχονται μέσα οι σφήκες και πνίγονται. Μόλις γεμίσει η παγίδα, πετάμε τις νεκρές σφήκες και ξαναχρησιμοποιούμε την παγιδα τοποθετώντας νέο προσελκυστικό τροφής. Παγίδες σφήκας μπορούμε να φτιάξουμε και μόνοι μας με πλαστικά μπουκάλια τύπου pet, τοποθετώντας μέσα μόνο νερό και το προσελκυστικό.

Πηγή:https://www.geoponiko-parko.gr

Ενα Ελληνικό Προϊόν που Πωλείται 3.200 ευρώ το κιλό!

Αυτό Είναι το Ελληνικό Προϊόν που Πωλείται 3.200 ευρώ το κιλό

Ένα καλά κρυμμένο μυστικό των σεφ μεγάλων εστιατορίων έχει αποκαλυφθεί τα τελευταία χρόνια και ένα προϊόν καταφέρνει να πιάσει απίστευτες τιμές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο λόγος για το χαβιάρι σαλιγκαριών. Το προϊόν που κατάφεραν να παράγουν πρώτοι οι Γάλλοι και στο οποίο έδωσαν πολλά Έλληνες που επέμειναν και δεν περίμεναν να θησαυρίσουν μέσα σε λίγα χρόνια από την εποχή που οι φάρμες σαλιγκαριών έγιναν μόδα.
Άλλωστε τα προηγούμενα χρόνια η ενασχόληση με την εκτροφή σαλιγκαριών ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής και θεωρείτο για κάποιους, η λύση στην κρίση. Οι φάρμες έπαιρναν και έδιναν, όλοι έψαχναν το γρήγορο κέρδος αλλά τελικά πολλοί ήταν αυτοί που επένδυσαν, αλλά λίγοι κέρδισαν το στοίχημα.
Η κατανάλωση νωπών και μεταποιημένων σαλιγκαριών στην Ευρώπη κυμαίνεται τους 100.000 τόνους ετησίως. Αυτή η ποσότητα, αποτελείται πάνω από 90% από το είδος Helix pomatia, που προέρχεται από φυσικούς πληθυσμούς σαλιγκαριών και συλλέγονται από φυσικούς πληθυσμούς της Ανατολικής Ευρώπης. Το υπόλοιπο αποτελεί το είδος Helix aspersa που παράγεται σε εκτροφεία που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία 15 χρόνια.
Οι λίγοι Έλληνες που τα κατάφεραν προχώρησαν ένα βήμα πιο μακριά. Έδωσαν βάση στο χαβιάρι σαλιγκαριών.

Ήδη η παραγωγή του συστηματοποιήθηκε στην Ελλάδα και κυκλοφορεί σε επιλεγμένα καταστήματα, γίνονται εξαγωγές σε πολλές χώρες, ενώ, βέβαια, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το παραγγείλει κατευθείαν από τον παραγωγό. Γενικά, πάντως, είναι ένα σπανιότατο προϊόν αφού ελάχιστοι το παράγουν στον κόσμο εξ αιτίας της πολύ δύσκολης μεταποίησής του και ο μεγαλύτερος Γάλλος παραγωγός βγάζει μόλις 150 κιλά ετησίως. Αρκεί να πούμε, ότι από ένα σαλιγκάρι ο παραγωγός παίρνει περίπου 3 γραμμάρια αβγά, ενώ σε αυτά πρέπει να υπολογίζει και τις απώλειες.
Η όψη του είναι διαφορετική από το κλασικό χαβιάρι. Αποτελείται από ολόλευκες σατινέ πέρλες, που θυμίζουν μαργαριτάρια και δεν έχει γεύση θάλασσας. Κάνοντας κανείς μια βόλτα σε gourmet site του εξωτερικού θα διαβάσει πως κάποιοι λένε ότι το χαβιάρι σαλιγκαριών είναι σαν «μια βόλτα στο δάσος μετά τη βροχή». «Η χαρακτηριστική γεύση του μοιάζει με μανιτάρια, ξύλο, φύλλα δρυός και ψητά σπαράγγια», περιγράφουν όσοι το έχουν δοκιμάσει. Το χαβιάρι σαλιγκαριών μπορεί να σερβιριστεί με πολλούς τρόπους. Το πιο συνηθισμένο είναι με σαμπάνια. Μπορεί επίσης να σερβιριστεί σε σούπες και σαλάτες ή ως συστατικό του κύριου πιάτου.
Σε μία πρότυπη μονάδα εκτροφής σαλιγκαριών στην Κρήτη η παραγωγή γίνεται με σαλιγκάρια-γεννήτορες που τοποθετούνται σε ειδικούς θαλάμους αναπαραγωγής, κάτω από ειδικές συνθήκες και εκεί παράγεται το παρθένο χαβιάρι που απλώς προστίθεται ανθός αλατιού και συσκευάζεται. Μεγάλη κινητικότητα υπάρχει στη Λάρισα από όπου γίνονται σημαντικές εξαγωγές από επιχείρηση που δραστηριοποιείται στο εξωτερικό, ενώ κίνηση υπάρχει και στη Λήμνο. Μάλιστα, πριν λίγα χρόνια μαθητές της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής στη Θεσσαλονίκη κατάφεραν να μπουν στην παραγωγή.

Τα μικρά κουτάκια των 35 γρ. έχουν λιανική που κυμαίνεται μεταξύ 80 ευρώ έως 100 ευρώ και η τιμή του κιλού φτάνει τα 3.200 ευρώ. Στα μεγαλύτερα πολυκαταστήματα του Λονδίνου στα φημισμένα Harrods φτάνει να πωλείται 65 – 70 λίρες τα 30 γραμμάρια.
Πρόκειται για ένα προϊόν που οι Ελληνικές επιχειρήσεις καταφέρνουν να ξεχωρίσουν σε διεθνείς αγορές.
Ήδη το ελληνικό χαβιάρι χαράσσει τη δική του πορεία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Καναδά, Γαλλία, Ισπανία και στις ΗΠΑ.

Οι Γάλλοι, οι μαθητές της Θεσσαλονίκης και οι φάρμες στην Ελλάδα

Η γαλλική εταιρεία De Jaegers μετά από μια περίοδο εκτεταμένης έρευνας κατάφερε να έχει ένα απόθεμα περίπου 60.000 σαλιγκάρια.
Η γαλλική εταιρεία είναι η πρώτη που κατάφερε να μεταποιήσει με μεγάλη επιτυχία το χαβιάρι των σαλιγκαριών. Μάλιστα χρειάστηκε να δαπανήσει τέσσερα χρόνια έρευνας για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Αυτή η μέθοδος διατήρησης του χαβιαριού σαλιγκαριών είναι μοναδική. Μετά από χρόνια εργασίας ανέπτυξε έναν ειδικό τρόπο διατήρησης του χαβιαριού σαλιγκαριών, το οποίο τελικά επιτρέπει στο χαβιάρι να σκάσει τέλεια μεταξύ του ουρανίσκου και της γλώσσας σας. Η συνταγή είναι όσο το δυνατόν πιο φυσική και αποφεύγει την παστερίωση. Χρησιμοποιεί αλατόνερο με πρόσθετο θαλασσινό αλάτι, δεντρολίβανο και άλλα συστατικά. Αυτή η διαδικασία μαλακώνει το αυγό χωρίς να μεταβάλλει τη γεύση και την υφή του.
Η διάρκεια ζωής του χαβιαριού De Jaeger είναι 3 μήνες και πρέπει να φυλάσσεται σε ψυγείο.
Την παραγωγή λευκού χαβιαριού από σαλιγκάρια πέτυχαν και μαθητές του Επαγγελματικού Λυκείου της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής και του τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων του Perrotis College.
Πριν ξεκινήσετε το ταξίδι σας για να φτιάξετε μόνοι σας χαβιάρι, να γνωρίζετε ότι πρόκειται για πολύ δύσκολη εργασία. Άλλωστε η αρχικά πολλά υποσχόμενη εκτροφή σαλιγκαριών κατάντησε εφιάλτης για πολλούς από τους εκτροφείς στην Ελλάδα.
Tα σαλιγκάρια μπορούν να πωληθούν ζωντανά με τα κελύφη σε δίχτυ ή ξύλινο κιβώτιο, αλλά και κατεψυγμένα. Στην αγορά, πωλείται επίσης σώμα σαλιγκαριών ημι-επεξεργασμένων σε άρμη, διατηρημένων σε κονσέρβα.
Στην Ελλάδα, αρμόδιος φορέας για τη σύνταξη προτύπων είναι ο ΕΛΓΟ-Δήμητρα.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2012 από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, οι μονάδες εκτροφής σαλιγκαριών ήταν 259. Λόγω του σχετικά χαμηλού κόστους για μια οργανωμένη μονάδα, ξεφύτρωσαν μέσα σε ελάχιστα χρόνια ουκ ολίγες εκμεταλλεύσεις, οι οποίες γρήγορα αντιμετώπισαν προβλήματα βιωσιμότητας. Καθώς η εκτροφή ήταν νέα για τα ελληνικά δεδομένα, δεν υπήρχε τεχνογνωσία. Οι περισσότερες μονάδες οργανώθηκαν σε Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Εύβοια, Λάρισα και Ξάνθη. Σήμερα λίγες από αυτές βρίσκονται σε λειτουργία.

Πηγή:newsbeast.gr